Noong linggo, 17.04, mga alas 12:30 ng tanghali, habang ako ay nag papa andar ng kotse palabas ng garage, biglang kumililing ang telefono ko. “Hello, Hannah, asan ka na? Andito ka na sa airport?” Sabi ng boses sa kabilang dulo ng telefono. Si Elaine na pala. Napaaga ang dating nila sa airport. Ang usapan namin talaga ay 1:30 pa ng hapon kami magkikita sa pambansang paliparang ng Frankfurt. Dali-dali akong nagmaneho papuntang airport at makaraan ang impuntang isang oras ay nagkita din kami.

Sa malayo pa lang ay nakita ko na siya. Nakatayo sa may tapat mismo ng malaking letrang B, dahil yun ang usapan namin na doon kami magkikita. Poise na poise na nakatayo sa gitna, pero parang, ang isip ay nasa ibang lupa-lop na. Parang may pinapakinggan o pinag mamatiyagan siya. Ang ganda niya. Mahaba ang buhok, deep set ang kanyang mga mata , na lalong na emphasize ng eyeliner, sexy at sa pagtatagpo ng aming mga tingin, nagka kilala na kami agad. Dali-dali siyang patakbong sumalubong at bumati. Sabay, sabi niya, may nag-aaway nga daw sa may counter doon sa malapit sa kinatatayuan niya. Nakikinig pala siya ng pa-simple doon sa pangyayari, hahahaha.

Sa paglapit ko pa lang, ibinalita niya na delayed ang eroplano na sasakyan nila sa paglipad papuntang Pilipinas. Isa lang ang magandang ibig sabihin nito. Mahaba-haba pa ang oras ng pag uusap namin. Naupo kami sa isang restaurant kung saan naghihintay na din sina Elmar, (ang kabiyak ni Elaine) at ang kanyang kaibigan, sa amin. Kakaaliw nga, parang 1 segundo lang ang nakaraan sa amin na natahimik kaming dalawa. Parang, nagbuntong hininga lang at sa isip-isisp ay, “okay naman pala siya”. Kuwentuhan pa kami hanggang sa hindi na talaga puwede at papasok na rin ako sa trabaho. Mabait silang dalawang mag asawa. Napaka sweet nila sa isa’t-isa. Masaya ako at nagkita din tayo, Elaine. (alam ko, ikaw hindi! hahhaha!!!

Ingat kayo sa biyahe niyo at enjoy niyo ang inyung bakasyon jan sa ating Inang Bayan.